+++++
စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔ အသမၸတၱဂၢါဟက ျဖစ္ပံု
အသမၸတၱ = မေရာက္ေသးေသာ
ဂဟာက = ယူတတ္ျခင္း
“စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔ မေရာက္ေသးေသာ အာ႐ုံကို ယူတတ္ပံု”
‘စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔က မိမိထံ မေရာက္မထိေသာ အာ႐ုံကို ယူ၏။ ဃာန၊ ဇိဝွါ၊ ကာယတို႔က မိမိထံ ေရာက္ထိေသာ အာ႐ုံကို ယူ၏’ ဟု ယူဆၾက၏။
အခ်ိဳ႕က ‘စကၡဳ၊ ေသာတတို႔လည္း မိမိထံ ေရာက္ထိေသာ အာ႐ုံကို ယူ၏’ ဟူ၍ ေရွးကပင္ အယူအဆ ကြဲျပားမႈ ရွိ၏။
အ႒ကထာသစ္တို႔၏ ဆရာျဖစ္ေသာ ‘အရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ’က စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔သည္ မေရာက္ေသးေသာ အာ႐ုံကို ယူ၏ဟု ဆံုးျဖတ္၏။
- ေဝးေသာအရပ္၌ ရွိေသာ ေန,လ စသည္တို႔၏ အဆင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ဖလ္မွန္တို႔ ျခားကြယ္အပ္ေသာ အဆင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ႀကီးမားေသာ ေတာင္ စသည္တို႔၏ အဆင္းကိုလည္းေကာင္း ျမင္ႏိုင္ျခင္း။
- ေဝးေသာအရပ္ ေကာင္းကင္၌ တည္ေသာ မိုးၿခိမ္းသံ စသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဝမ္းေရျခားေနေသာ ဝမ္းဗိုက္အတြင္းမွ အသံစသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ က်ယ္ေလာင္ႀကီးမားေသာ ေခါင္းေလာင္းသံ စသည္ကိုလည္းေကာင္း ၾကားႏိုင္ျခင္းတို႔ကို ေထာက္၍ စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔သည္ မိမိထံ မေရာက္မထိေသာ အာ႐ုံကို ယူ၏ဟု ဆို၏။
- ႐ူပါ႐ုံ-အဆင္း၊ သဒၵါ႐ုံ-အသံတို႔သည္ မဟာဘုတ္အဆက္ဆက္ျဖင့္ စကၡဳပသာဒ၊ ေသာတပသာဒတို႔၏ တည္ရာသို႔ ေရာက္လာႏိုင္သည္မဟုတ္ေလာဟု ေမးေသာ္ ကံ, စိတ္, အာဟာရတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အဆင္းႏွင့္ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အသံတို႔သည္ ခႏၶာကိုယ္၏ ျပင္ပ၌ မျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ မဟာဘုတ္အဆက္ဆက္ျဖင့္ ေရာက္လာသည္ဟု မဆိုႏိုင္။
(မိမိတို႔ စကားေျပာဆိုရာ အျပင္သို႔ ထြက္သြားေသာအသံမွာ ပထမ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အသံမွတဆင့္ ဥတုေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အသံအျဖစ္ အဆက္ဆက္ ျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္၏။ ‘စိတၱပစၥယဥတုဇ’ဟု ေခၚ၏။)
- စကၡဳ၊ ေသာတ ၂-ပါးသည္ မိမိအနီးရွိ အာ႐ုံကိုသာ ယူႏိုင္သည္ဟု ဆိုျပန္ကလည္း စကၡဳပသာဒႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္ေသာ မ်က္လံုး၏အဆင္း၊ မ်က္ခံုး၏အဆင္းတုိ႔ကို မျမင္ႏိုင္ျခင္း။ အေရွ႕ကလာေသာ အသံ၊ အေနာက္ကလာေသာ အသံ၊ အေဝးကလာေသာ အသံ၊ အနီးကလာေသာ အသံဟု ပိုင္းျခား သိႏိုင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အနီးရွိအာ႐ုံကိုသာ ယူႏိုင္သည္ဟု ဆိုျခင္းမွာလည္း မျဖစ္ႏိုင္။
- စကၡဳ၊ ေသာတ ၂-ပါးသည္ ႐ူပါ႐ုံ၊ သဒၵါ႐ုံရွိရာအရပ္သုိ႔ သြားၿပီး အာ႐ုံေပၚ၌ ျဖန္႔အုပ္၍ ယူသည္ဟု ဆိုျပန္ကလည္း ဒိဗၺစကၡဳ၊ ဒိဗၺေသာတအရာတို႔၌ အဘိညာဏ္ရေအာင္ လုပ္စရာလိုေတာ့မည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္။
ထို႔ေၾကာင့္ စကၡဳႏွင့္ ေသာတတို႔သည္ မိမိထံေမွာက္သို႔ မေရာက္ေသးေသာ အာ႐ုံကို ယူတတ္၏ဟု အရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ၏ အယူအဆအတိုင္း ေနာက္ဆရာမ်ားက လက္ခံ ယူဆၾက၏။
+++++
သိပၸံပညာနည္းျဖင့္ ေျပာေသာအခါ အသံ၏သြားႏႈန္းက အလင္းေရာင္၏သြားႏႈုန္းေအာက္ ေႏွးေသာေၾကာင့္ လွ်ပ္စီးလက္ျခင္းကို ဦးစြာ ျမင္ရၿပီးမွ မိုးၿခိမ္းသံကို ၾကားရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆို၏။
အဘိဓမၼာသေဘာတြင္ ဆင္ျခင္ေသာအသိ ဦးစြာျဖစ္ျခင္း ေနာက္က်ျဖစ္ျခင္းအေပၚ အေျခခံ၍ ေတြးေခၚ သံုးသပ္ေၾကာင္း ေတာင္ၿမိဳ႕ဆရာေတာ္၏ ဘာသာဋီကာ၌ ပါရွိေၾကာင္း မွတ္သားဖြယ္ သိရွိရ၏။
အေဝးတြင္ အဝတ္ကို ႐ိုက္ၿပီး ေလွ်ာ္ဖြပ္ေနေသာ သူကို ၾကည့္ေသာအခါ အဝတ္႐ိုက္ေနသည္ကို ျမင္ၿပီး ခဏေနမွ ႐ိုက္သံၾကားရျခင္းသည္ ဆင္ျခင္မႈေနာက္က်၍ ၾကားျခင္း ေနာက္က်ရသည္ဟု အေၾကာင္းျပ၏။
+++++
႐ူပသမု႒ာန
႐ုပ္ျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္း
႐ုပ္ျဖစ္ျခင္း၏အေၾကာင္း ေလးပါး ရွိ၏။
ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရတို႔မွာ ႐ုပ္ျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္း ေလးပါး ျဖစ္၏။
အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ ကံေၾကာင့္ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ အာဟာရေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ ကံ, စိတ္ အေၾကာင္း ၂-မ်ိဳးေၾကာင့္၊ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ အေၾကာင္း ၃-မ်ိဳးေၾကာင့္၊ အခ်ိဳ႕႐ုပ္သည္ အေၾကာင္း ၄-မ်ိဳးလံုးေၾကာင့္ ျဖစ္၏။
ကံ
႐ုပ္ကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ ကံမွာ အကုသိုလ္စိတ္ ၁၂၊ မဟာကုသိုလ္စိတ္ ၈၊ ႐ူပကုသိုလ္စိတ္ ၅ = အားလံုးေပါင္း ၂၅ ခု ရွိ၏။
ဤစိတ္ ၂၅-ခုတြင္ ယွဥ္ေသာ ေစတနာေစတသိက္ကို ကံဟု ေခၚ၏။
ဤကံက ကမၼဇ႐ုပ္(ကံေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႐ုပ္)ကို အဇၥ်တၱသႏၲာန္၌ ျဖစ္ေစ၏။ သက္ရွိသႏၲာန္၌ ျဖစ္ေစ၏။
သက္မဲ့သႏၲာန္၌ မျဖစ္ေစႏိုင္။
ဤသို႔ အဇၥ်တၱသႏၲာန္၌ ျဖစ္ေစရာ၌ ပဋိသေႏၶစိတ္၏ ဥပါဒ္ခဏမွ စ၍ ျဖစ္၏။ ဘဝ စ,စခ်င္း ကမၼဇ႐ုပ္ ျဖစ္၏။ ထိုေနာက္ တစ္ဘဝလံုး စိတ္၏ ဥပါဒ္, ဌီ, ဘင္ ခဏတိုင္း အၿမဲျဖစ္ေနေတာ့၏။
စိတ္
အ႐ူပဝိပါက္စိတ္ ၄-ခုႏွင့္ ေဒြးပၪၥဝိညာဏ္ ၁၀ တို႔ ၾကဥ္ေသာ က်န္စိတ္ (၈၉-၁၄=) ၇၅ ပါးတို႔သည္ ႐ုပ္ကို ျဖစ္ေစႏိုင္၏။
ပဋိသေႏၶစိတ္အခိုက္အတန္႔၌ အားနည္းေသးေသာေၾကာင့္ စိတၱဇ႐ုပ္တို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသး။
ပဋိသေႏၶေနာက္ ပထမဘဝင္၏ ဥပါဒ္မွ စ၍ စိတၱဇ႐ုပ္ကို ျဖစ္ေစ၏။
ဥပါဒ္အခိုက္မွာသာ စိတ္က စိတၱဇ႐ုပ္ကို ျဖစ္ေစ၏။ ဌီ-ဇရာအခိုက္၊ ဘင္-ေပ်ာက္သြားသည့္အခိုက္တို႔မွာ အားနည္းေသာေၾကာင့္ စိတၱဇ႐ုပ္ကို မျဖစ္ေစႏိုင္။
ထို႔ေၾကာင့္ ပထမဘဝင္၏ ဥပါဒ္မွ စ၍ ဥပါဒ္တိုင္း ဥပါဒ္တိုင္း စိတၱဇ႐ုပ္တို႔ ျဖစ္၏။
- ႐ုပ္ကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ စိတ္မ်ားအနက္ အပၸနာေဇာ ၂၆ (႐ူပါဝစရ ကုသိုလ္ ၅ + ႐ူပါဝစရ ႀကိယာ ၅ + အ႐ူပါဝစရ ကုသိုလ္ ၄ + အ႐ူပါဝစရႀကိယာ ၄ + ေလာကုတၱရာ ၈)သည္ ႐ုပ္သာမညအျပင္ ဣရိယာပုတ္ကိုလည္း ေထာက္ပံ့ႏိုင္၏။
(စ်ာန္ဝင္စားေနေသာအခါ တင္ပလႅင္ေခြလ်က္ ၇-ရက္လံုး ေနႏိုင္ျခင္း၊ အပၸနာေဇာမဟုတ္သည့္ ကာမာဝစရေဇာပင္လွ်င္ ၂-နာရီ ၃-နာရီၾကာေအာင္ တရားထိုင္ႏိုင္ျခင္း, အခ်ိဳ႕ တစ္ညလံုး မအိပ္ဘဲ ေနႏိုင္ျခင္း။)
- ဝုေ႒ာ၊ ကာမေဇာ ၂၉၊ အဘိညာဏ္ ၂ = ေပါင္း ၃၂-ပါးေသာ စိတ္တို႔သည္ ႐ုပ္သာမညႏွင့္ ဣရိယာပုတ္အျပင္ ကာယဝိညတ္, ဝစီဝိညတ္ ၂-ပါးကိုလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္၏။
တဖန္ ထို ၃၂-ပါးေသာ စိတ္တို႔အနက္ ေလာဘမူေသာမနႆေဇာ ၄၊ ဟသိတုပၸါဒ္ေဇာ ၁၊ မဟာကုသိုလ္ေသာမနႆေဇာ ၄၊ မဟာႀကိယာေသာမနႆေဇာ ၄ = ေပါင္း ၁၃-ပါးေသာ စိတ္တို႔သည္ ျပံဳး႐ႊင္ျခင္းကိုလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္၏။
ဤ ရယ္႐ႊင္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ ၁၃-ပါးေသာ စိတ္တို႔ကို ပုထုဇဥ္တို႔က ဘယ္စိတ္၊ ေသကၡ်ပုဂၢိဳလ္တို႔က မည္သည့္စိတ္၊ ဘုရား,ရဟႏၲာတို႔က မည္သည့္စိတ္မ်ားျဖင့္ ျပံဳးရယ္ႏိုင္ေၾကာင္း ထပ္မံ ခြဲျခားျပ၏။
လကၤာ
“ရွစ္ပုထုဇန္၊ ေျခာက္ေသကၡန္၊ ငါးတန္ ရဟႏၲာ။
ဟာသအေၾကာင္း၊ ထူးျပားေရွာင္း၊ စိတ္ေပါင္း ေတရသာ။”
ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္တို႔၌ ျပံဳးရယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ စိတ္မ်ား = ေလာဘမူေသာမနႆ ၄ + မဟာကုသိုလ္ေသာမနႆ ၄
ေသကၡ်ပုဂၢိဳလ္တို႔၌ ျပံဳးရယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ စိတ္မ်ား = ေလာဘမူ ဒိ႒ိဂတဝိပၸယုတ္ ေသာမနႆ ၂ + မဟာကုသိုလ္ေသာမနႆ ၄
(ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္တို႔၌ ဒိ႒ိႏွင့္ ဝိစိကိစၧာ မရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ ေလာဘမူ ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္ ေသာမနႆျဖင့္ မျပံဳးရယ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။)
ဘုရား၊ ရဟႏၲာတို႔၌ ျပံဳးရယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ စိတ္မ်ား = ဟသိတုပၸါဒ္ + မဟာႀကိယာေသာမနႆ ၄
အခ်ိဳ႕က ဟသိတုပၸါဒ္စိတ္သည္ အဟိတ္စိတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ (ဉာဏ္ႏွင့္ မယွဥ္ေသာေၾကာင့္) ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သႏၲာန္၌ မျဖစ္ထိုက္ဟု ယူဆၾက၏။
အ႒ကထာ ဋီကာဆရာ အမ်ားက ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ျမင္ေတာ္မူၿပီး ျပံဳးေတာ္မူရာ၌၊ ဥပမာ ... ဝက္မငယ္ကို ျမင္ၿပီး ျပံဳးေတာ္မူရာ၌ ေရွးဦးစြာ ဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ေသာ စိတ္ျဖစ္ၿပီး (ပုေဗၺနိဝါသဉာဏ္ျဖင့္ ဝက္မငယ္၏ အတိတ္ဘဝမ်ားကို သိျမင္ၿပီး)မွ ဟသိတုပၸါဒ္ႏွင့္ ျပံဳးရယ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆၾက၏။
+++++
စာကိုး
အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ၏ “အဘိဓမၼာသင္တန္းပို႔ခ်ခ်က္မ်ား”
ေတာင္ၿမိဳ႕ဆရာေတာ္၏ “သၿဂႋဳဟ္ဘာသာဋီကာ”
